Szukaj

Rhodesian Ridgeback - O rasie

Pochodzenie, zachowanie i ogólny wygląd.

 

Znak rozpoznawczy rhodesiana to tak zwana pręga, która znajduje się na grzbiecie psa. Jest to sierść rosnąca „pod włos”. Angielska nazwa „ridge” oznacza grzebień, lub pręgę, zaś „back” - plecy, grzbiet.



Początki ridgebacka sięgają wstecz, aż do pierwotnych psów afrykańskich plemion Khoi-Khoi (Hotentotów). Plemiona te to przeważnie myśliwi i pasterze, którzy około 500 r.n.e wędrowali z terenów afrykańskich na południe, w kierunku Przylądka Dobrej Nadziei. Tam Hotentoci spotkali białych ludzi, misjonarzy i osadników, którzy opisują gończe psy Afrykańczyków jako zwierzęta o „wielkiej odwadze i wyjątkowej brzydocie”.

Pierwsze psy z pręgą, a raczej malowidła je przedstawiające, zostały odnalezione w Egipcie a ich wiek oszacowany na 3000 lat przed Chrystusem.

 

 Max Silber w swojej książce „Psy Afryki” pisze o nich cyt: „Pies Hotentotów należy do najbrzydszych kreatur spośród całej psiej familii; ma szorstki, nastroszony włos, wąski pysk i stojące uszy. Bury kolor i niepozorny wygląd nie umniejszają jednak jego cennych umiejętności.”


Również wspomina o życiu codziennym ze swoimi właścicielami cyt: „Hotentot uważa psa za członka rodziny, pielęgnuje go i żywi jak rodzone dziecię. Pies ma te same prawa co inni mieszkańcy chaty. Jest przyjacielem domu, jego stróżem i obrońcą.” Może właśnie stąd ta dzisiejsza nieprzeciętna miłość i przywiązanie do swoich rodzin mają dzisiejsze Ridgebacki.



Ówcześni Europejczycy zaczęli krzyżować psy gończe Hotentotów z bloodhoundami, pointerami, greyhoundami, airedaleami, terierami i mastiffami. Potomstwo uzyskane z tych krzyżówek dziedziczyło charakterystyczną pręgę oraz najlepsze cechy swoich afrykańskich i europejskich rodziców. I tak w XIX wieku na terenach dzisiejszej RPA powstały, mieszańce które były zbyt zróżnicowane, by mogła powstać nowa rasa. W 1870 roku suczki imieniem Powder i Lorna – pojechały do białej misji na terenie Rodezji (dzisiejszego Zimbabwe). Podczas polowań były ona obserwowane przez niejakiego Corneliusa van Rooyena, który był zapalonym myśliwym, polującym w Rodezji na grubą zwierzynę. Psy te zafascynowały go zwinnością i odwagą, dlatego skojarzył je z myśliwymi psami mieszkającymi w jego afrykańskiej farmie w Plumtree. Od tamtego czasu uważany jest za ojca rasy Rhodesian Rigdeback, ponieważ udoskonalał tą rasę, prowadząc selekcję hodowlaną przez 35 lat. W 1924 r. rasa została oficjalnie uznana przez South African Kennel Union, wzorcem był dalmatyńczyk, a autorem wzorca i założycielem pierwszego klubu Ridgebacków był F.R. Barnes.

 

Rhodesian Ridgeback był używany w Rodezji (dzisiejsze Zimbabwe) jako rodezyjski pies na lwy, leopardy i grubszą zwierzynę. Psy te pracowały w stadzie zaganiając swoją zdobycz w jedno miejsce i osaczając ją do przyjścia swoich właścicieli, którzy zabijali ofiarę zwykle bronią. W pojedynkę bowiem nie miałyby żadnych szans z dzikim lwem, jednak zdarzały się czasem przypadki ataków psów na lwy, co kończyło się zazwyczaj tragicznie. Cechy charakteru utrwalone w przeszłości przetrwały do dziś, choć żaden ridgeback nie poluje obecnie już na lwy.

  



Pierwsze 3 Rhodesiany wystawiono w 1850 w londyńskim zoo jako „Exotic Dogs” (psy egzotyczne). W Europie, w Wielkiej Brytani, w 1952 powstał pierwszy klub Rhodesian Ridgeback Club of Great Britain. Ridgeback swą popularność osiągał bardzo szybko. Powstawały nowe hodowle, nowe kluby i coraz więcej ludzi było zainteresowanych, aby poznać owe psy. Na hodowcach rodezyjskiego ridgebacka spoczywa dziś wielka odpowiedzialność, ponieważ rasa staje się coraz bardziej modna i jak dowodzi historia wielu innych popularnych ras, ilość nie zawsze idzie w parze z jakością. Dlatego najważniejszym celem wszystkich liczących się hodowli na świecie stało się dziś zachowanie wspaniałej psychiki, zdrowia i cech fizycznych rasy ukształtowanych w początkach jej istnienia.
Rhodesian ridgeback powstał w wyniku szczególnej naturalnej selekcji i jest jedną z najciekawszych ras stworzonych przez człowieka. Ochrona tej cennej spuścizny jest obowiązkiem wszystkich jego miłośników i hodowców.



 

Wzorzec rasy mówi, ze są to psy dumne, inteligentne i ostrożne wobec obcych ale nigdy agresywne, czy lękliwe, zwykle wolą unikać konfliktów. Dużo ludzi opisuje je jako zrównoważone, o mocnych nerwach i wysokim progu pobudliwości, ciche i zawsze czujne. Łowy razem z ludźmi stworzyły silną więź między psem, a człowiekiem. Przyczyną były niebezpieczeństwa i umiejętność współpracy bez porozumiewania się. Dzisiaj służą jako ratownicy, stróże, przyjaciele rodziny, zawsze jednak będą miały zachowany instynkt łowcy. Rhodesiany są bardzo energicznymi psami, które wymagają dużej dawki ruchu i stałego kontaktu z członkami rodziny. Są wrażliwymi psami, które nie mogą być traktowane brutalnie. Absolutnie nie jest to też pies do kojca lub trzymania na ogrodzie. Rodki muszą być wychowywane łagodnie ale konsekwentnie, potrzebują też socjalizacji z innymi zwierzętami. Można zapewnić psiakom szkolenia oraz zabawy, które pozwolą na rozwijanie ich inteligencji i zdolności do szybkiej reakcji. Nie nadają się jednak na szkolenia jako pies obrończy, gdyż atakowanie nie jest zapisane w ich genach. Widzimy więc, że wymagają one poświecenia sporo naszego czasu, więc nie poleca się ich ludziom leniwym, czy też zapracowanym.

Eksterier tych psów jest jednorodny dzięki wieloletniej pracy różnych hodowców. Są większe i mocniej zbudowane, sylwetka nie powinna być ciężka, ani za lekka. W czasie polowań na lwy psy te musiały być zwinne, zwrotne o błyskawicznym refleksie i długiej wytrzymałości. Pod żadnym pozorem nie mogły być ciężkie, dogowate, czy też zbyt lekkie podobne do chartów. Mała różnorodność jest wskazana ale bez większych skrajności. Wyważone proporcje, muskularne, aktywne, o harmonijnej sylwetce to podkreślenia wzorca tej rasy. Rhodesiany powinny poruszać się w kłusie płynnym, wydłużonym krokiem, z widoczną lekkością i swobodą. Kiedy biegną szybciej to ich ruch przypomina ruch geparda, jest wydłużony o dużej skoczności. Szybkość może wynosić nawet 50 km/h.

Pielęgnacja jest łatwa, gdyż mają króciutką sierść, o lśniącym, szorstkim włosie. Umaszczenie od koloru jasno pszenicznego, rudego, nawet do czekoladowego brązu. Dopuszczalna jest niewielka ilość białego znaczenia na przedpiersiu oraz na palcach łap. Większa ilość i w innych miejscach jest wadą. Ciemna kufa i uszy są dozwolone. Oczy zaś powinny być błyszczące o inteligentnym i bystrym spojrzeniu. Gama kolorów tęczówki może sięgać od ciemnobrązowej, poprzez jasnobrązową aż do bursztynowej. Niedopuszczalny jest kolor żółty. Taki rodzaj umaszczenia pozwalał przodkom na łatwe maskowanie się w trawach i krzewach sawanny, a krótka sierść umożliwiała na szybkie pozbywanie się pasożytów.

 

 

 

 

 

Zdjęcia wykorzystane z galerii Google.